απουσία...

...για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου νόμιζε πως δεν συνέβαινε...

πως δεν τον είχε απέναντι της...

πως δεν της είπε "σ'αγαπάω"...

ένιωσε σαν να ήταν μία "άλλη" που έβλεπε τη σκηνή...

και τότε συνειδητοποίησε ότι όντως τόσο καιρό ζεί από και στην απουσία του...

ζεί μάζι του χωρίς να το καταλαβαίνει...

και δυστυχώς χωρίς να το καταλαβαίνει και εκείνος...

και ήρθε η πρώτη στιγμή στη ζωή της που έπρεπε να αποφασίσει...

να απαρνηθεί αυτό το κομματάκι του εαυτού της που ούρλιαζε και να επιλέξει για πρωτη φορά αυτό που κάθεται ήσυχο στη γωνία...απαθές...

γιατί αυτό δεν ποναέι τόσο...

ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει...

και καθώς τον κοιτάει που φεύγει νιώθει την αλμύρα από τα χείλια του στα δικά της...

και ξέρει πως θα το μετανιώσει...

αλλά τον αφήνει να φύγει και καταπνίγει ακόμα πιο βαθιά τα ουρλιαχτά...

και μένει μόνη της...

με την απουσία του για μία ακόμα φορά...

και κοιτάει αυτό που γράφει στο τζάμι του καθρέφτη της...

...and as i walk the line you hold my hand...

αλλά το μόνο που νιώθει είναι αυτή τη καταραμένη απουσία...

τώρα πια έχει χαθεί κάθε ίχνος ουρλιαχτού...

το ξέρει...