μια μικρή ιστορία συμπτωματικού ρεαλισμού...

Στεκόμουν στην εσοχή του τηλεφωνικού θαλάμου προστατέυοντας όσο μπορώ τον εαυτό μου από το ψυχρό αέρα.

Προσπαθώντας να σταθεροποιήσω τα χέρια μου πήρα μια βαθιά ανάσα και συνειδητοποίησα ότι το τσιγάρο στο χέρι μου ήταν εδώ και ώρα σβηστό.

Το πέταξα κάτω και κούμπωσα τη καπαρντίνα.

Φόρεσα το ένα γάντι και έψαχνα με αργές κινήσεις στη τσάντα μου το άλλο όταν το τηλέφωνο του θαλάμου άρχισε να χτυπάει.

Το κοίταξα. Είχε κολλημένο πάνω του ένα ασπρόμαυρο αυτοκόλλητο που με προειδοποιούσε για "τις επερχόμενες μέρες κρίσης".

"Εσένα περίμενα..." σκέφτηκα.

Το τηλέφωνο συνέχιζε να χτυπάει.

"Δεν θα το σηκώσεις;" ,άκουσα μια φωνή πίσω μου.

Γύρισα και έιδα έναν γέρο με ένα κόκκινο καπέλο και τη λατέρνα του.

"Για 'σένα θα'ναι..." μου είπε και συνέχισε να προχωράει.

Το τηλέφωνο συνέχιζε να χτυπάει επίμονα.

Με μία βιαστική κίνηση σηκώνω το ακουστικό.

"Μπιιιιιίπ!"

"Αυτή τη στιγμή απουσιάζουμε." έιπε νωχελικά μία γυναίκα.

" Παρακαλούμε αφήστε το μήνυμά σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο."

"Μπιιιιιίπ!"

Κοντοστάθηκα για λίγα δευτερόλεπτα...

"Τι εννοείς κρίση;" είπα σιγά.

"Θα φύγεις κι εσύ;"

Σιωπή...

"Κι αν έρθεις μετά πώς θα το καταλάβω;" ξαναείπα ακόμα πιο σιγά.

Κοίταξα το τηλέφωνο και ξαναδιάβασα για χιλιοστή φορά τη τραγική λεζάντα του αυτοκόλλητου.

"ΠΡΟΣΟΧΗ!ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΡΙΣΗΣ!"

Έβγαλα το ακουστικό από το αυτί μου έτοιμη να το τοποθετήσω στη θέση του.

Εκείνη τη στιγμη το ακουσα.

Κάτι σα θρόισμα από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου.

Ξαναέβαλα γρήγορα το ακουστικό στο αυτί μου.

"Ναι;" είπα.

Άκουσα παράσιτα και ομιλίες από την άλλη πλευρά.

"Εσύ είσαι;" ρώτησα παρόλο που ήξερα.

"Πώς το ήξερες...;" άρχισα αλλά η φράση μου κόπηκε καθώς άρχισα να ακούω καλύτερα τις ομιλίες.

Και τότε ήταν που άκουσα τη φωνή εκέινου του ψηλου άνδρα που έβγαζε λόγο χθές στο βάθρο στη πλατεία.

"Δεν χρειάζεται να ξέρει." είπε αυστηρά.

"Ήδη ξέρει." είπες εσύ.

Και τότε εντόπισα και τον άλλο ήχο που ακουγόταν μέσα από το ακουστικό.

Ο απόμακρος ήχος μιας ξεκούρδιστης λατέρνας.

Να παίζει έναν μονότονο μελαγχολικό σκοπό.

Σήκωσα το βλέμμα μου και τοποθέτησα το ακουστικό στη παλιά του θέση.

Τώρα πια ήξερα αυτό που λέγανε όλοι ότι ήξερα.Ήμουν σίγουρη.

Μόνο...που δεν ήξερα τι να το κάνω.

Γιατί τι να τη κάνεις τη γνώση μίας αλήθειας σ' ένα κόσμο όπου όλοι ζουν ευτυχισμένοι στο ψέμα;

Άνοιξα τη τσάντα μου και έβγαλα το άλλο γάντι μου.

Το φόρεσα.

Κοίταξα μία τελευταία φορά το αυτοκόλλητο.

"Η ώρα της αλήθειας..."είπα από μέσα μου καθώς το έσκιζα.

Φόρεσα το κόκκινο καπέλο μου και έφυγα.