ΜΗ.

Ξέρεις... έρχονται αυτές οι καταραμένες στιγμές.

Αυτές που ξεμένεις από ψέματα.

Και το μόνο που τριβελίζει το μυαλό σου είναι η αλήθεια.

Αλλά όσο είναι εκεί, φυλαγμένη, μπορείς να παραστήσεις πως δεν υπάρχει.

Ο,τι θες την κάνεις.

Την κάνεις και ψέμα αν θες. Την αναιρείς.

Μέχρι να κάνεις και πάλι τον κύκλο σου και να επιστρέψεις εκεί απ' όπου ξεκίνησες.

Στο χάος που άφησε πίσω η άρνησή σου.

Μουδιάζεις.

Γύρω σου μιλάνε, σε ρωτάνε τι σκέφτεσαι, τι πιστεύεις.

Το μυαλό σου ουρλιάζει.

Οι κραυγές δεν σ'αφήνουν να σκεφτείς.

Δεν μιλάς.

Ξέρεις πως αν μιλήσεις, θα πείς την αλήθεια.

Και φοβάσαι.

Φοβάσαι πως τα ουρλιαχτά θα εξαπλωθούν και έξω από την ασφάλεια του μυαλού σου.

Όσο είναι κι αυτό ακόμα ασφαλές.

" Μια χαρά είμαι. "

" Όλα καλά. "

" Τέλεια. "

... και η αλήθεια θαμμένη.