note to self.

επιστρέφω αμέσως.

2011-12-27T08:37:00.001-08:00

άκου.ναί. δεν ξέρω.

λέω όλα οκ. ναί γιατί όχι.

βρίσκεις μια δυο παρηγοριές.

και έλεγες όχι, ποτέ.

ενώ τώρα δίνεις.

δεν ξέρεις σε ποιόν.

δεν τον ήξερες ποτέ.

ήθελες τόσο να τον μάθεις;

περίεργο. άλλο θυμάμαι.

άρα σειρά μου;

καιρός να φύγω;

δεν έφευγα τόσο καιρό.

εκεί ήμουν και κοιτούσα.

"επιστρέφω αμέσως" ταμπέλα.

οπότε. ναί. καιρός είναι.

"κλειστό".

μην ακούς. στα' λεγα εγώ.

2011-12-12T06:45:00.000-08:00

εκεί που λες όλα καλά ε;

νιώθω ό,τι νιώθεις, νιώθεις ό,τι νιώθω.

εκεί σε χτυπάει.

"χάλια φάση" θα έλεγε ο από πάνω.

εγώ το λέω αστείο ίσως.

αλλά αυτό το πράγμα. αυτή η φωνή.

"στα' λεγα εγώ..." μου είπα.

μου τα έλεγα δεν αντιλέγω.

τώρα πιά. άλλοι δρόμοι. άλλη εγώ άλλος εσύ.

θα φορέσω τα διαφορετικά μου γάντια και θα σε αφήσω να χαζογελάς.

αυτό.

αν ήμουν έτσι θα έλεγα "do as you wish.".

δεν είμαι. θα γελάσω απλά. θα το πω αστείο.

ok? δεν σε πειράζει υποθέτω.

Κάπου εκεί.

2011-12-05T13:19:00.000-08:00

Το σκέφτηκα!

Πέρασαν πολλά χρόνια, το ξέρω ...

Συγγνώμη ...

Αλλά να! Το βρήκα!

Θυμάσαι; Κάπου εκεί ...

Ανάμεσα στα συντριβανάκια σοκολάτας και τις πορτοκαλόπιτες.

Μου είχες πεί.

" Τι θα ήθελες να είσαι; "

Θυμάσαι τι είπα;

" Θα σου πω αύριο ... "

Δεν είχαμε όμως αύριο ε;

Ούτε καν τώρα ...

Δεν πειράζει όμως! Γιατί το βρήκα.

Θα ήθελα να είμαι εκείνο το μπλε κουμπί από την αγαπημένη σου ζακέτα.

Εκείνο στο αριστερό μανίκι.

Αυτό θα ήθελα να είμαι.

Εκεί.

ΜΗ.

2011-10-23T04:36:00.000-07:00

Ξέρεις... έρχονται αυτές οι καταραμένες στιγμές.

Αυτές που ξεμένεις από ψέματα.

Και το μόνο που τριβελίζει το μυαλό σου είναι η αλήθεια.

Αλλά όσο είναι εκεί, φυλαγμένη, μπορείς να παραστήσεις πως δεν υπάρχει.

Ο,τι θες την κάνεις.

Την κάνεις και ψέμα αν θες. Την αναιρείς.

Μέχρι να κάνεις και πάλι τον κύκλο σου και να επιστρέψεις εκεί απ' όπου ξεκίνησες.

Στο χάος που άφησε πίσω η άρνησή σου.

Μουδιάζεις.

Γύρω σου μιλάνε, σε ρωτάνε τι σκέφτεσαι, τι πιστεύεις.

Το μυαλό σου ουρλιάζει.

Οι κραυγές δεν σ'αφήνουν να σκεφτείς.

Δεν μιλάς.

Ξέρεις πως αν μιλήσεις, θα πείς την αλήθεια.

Και φοβάσαι.

Φοβάσαι πως τα ουρλιαχτά θα εξαπλωθούν και έξω από την ασφάλεια του μυαλού σου.

Όσο είναι κι αυτό ακόμα ασφαλές.

" Μια χαρά είμαι. "

" Όλα καλά. "

" Τέλεια. "

... και η αλήθεια θαμμένη.

παραμύθι.

2010-03-02T18:14:00.000-08:00

καθόταν μόνη στην προβλήτα του μικρού λιμανιού.
τα πόδια της απείχαν ελάχιστα εκατοστά από την επιφάνεια του νερού και όποτε σηκωνόταν κάποιο κύμα έβρεχε ελαφρά τον πάτο των παπουτσιών της.
ο απόμακρος ήχος από κάποια πουλιά που πετούσαν και ο ήχος της μηχανής μίας βάρκας έδεσαν πολύ ωραία εκείνη την στιγμή.
κοίταξε γύρω της.
μπροστά της απέραντη θάλασσα... ησυχία.
σιγά σιγά άρχισε να ακούει ήχους. γύρισε αργά το κεφάλι της.
λίγα μέτρα πιο δίπλα στ' αριστερά της ήταν ένας πωλητής κοχυλιών και σφουγγαριών που διαλαλούσε το εμπόρευμά του.
είδε μια παρέα τριών ανθρώπων να περνάει και να κοντοστέκεται κοιτώντας τον πάγκο με τα σφουγγάρια υπό τον ήχο των διαβέβαιώσεων του πωλητή ως προς την ποιότητά τους.
γύρισε το βλέμμα της πιο πέρα και αντίκρυσε τα τείχη ενός κάστρου.
στεκόταν εκεί, επιβλητικό, ακλόνητο και οικείο.
κάτω από το φως του ήλιου που έδυε φαινόταν να περιμένει υπομονέτικα τους ιππότες του. ξεχασμένους εδώ και αιώνες, να καλπάσουν στα παλιά σοκάκια του.
κάθε νύχτα. τους περιμένει.
άκουσε γέλια από τα δεξιά και είδε τρία παιδιά να τρέχουν κατα μήκος της προβλήτας ακολουθώντας ένα ψάρι που έιχαν εντοπίσει.
κάθησαν σ' ένα παγκάκι πιο δίπλα.
γελούσαν. το παγωτό έλιωνε και λέρωνε τα χέρια τους μα δεν τα ένοιαζε.
λέγανε ιστορίες, για την θάλασσα που ξέρουν η οποία όσο και αν προχωράς δεν βαθαίνει ποτέ, για τον μυστηριώδη κήπο που βρίσκεται στην πίσω αυλή τους, για τον μάγο που κρύβεται στον πυρήνα της γης και πως αν σκάψεις στην αμμουδιά της θάλασσάς ΤΟΥΣ μπορεί να δείς την μύτη του καπέλου του να εξέχει, για το αγαπημένο τους ρυζόγαλο με τα αρχικά τους πάνω γραμμένα με κανέλα, για το γεμάτο μυστήριο μαγικό δάσος κοντά στο σπίτι τους με τα λιοντάρια, τα παγώνια και τα ελάφια, για το καλαμπόκι του παππού τους με βούτυρο και αλάτι, για το παγωτό με τα δύο χωνάκια και για τα δύχτια του θείου τους.
τα κοιτούσε ώρα. μέχρι που φύγανε με τους γονείς τους για κάποια περιπέτεια που περιμένανε να ζήσουν. κάποιο παραμύθι.
τους έβλεπε να απομακρύνονται. έφευγαν... και έπερναν μαζί τους το παραμύθι της. τα χρόνια. την οικογένεια. τα δώρα. τα παιχνίδια. τα καλοκαίρια.
κι έμεινε πάλι εκεί.
μόνη.
με τα δυνατά φώτα τώρα που φώτιζαν το κάστρο να διαχέουν ένα απαλό φως παντού.
είχαν απομείνει πια ελάχιστες αχτίδες ήλιου στον ορίζοντα.
σηκώθηκε αργά.
σκούπισε στο παντελόνι της τα χέρια της που κολλούσαν από το παγωτό σοκολάτα και προχώρησε προς το ξεχασμένο παραμύθι της.

παιχνίδι.

2010-01-30T19:44:00.000-08:00

"Τι εννοείς δεν είσαι παιχνίδι;" της είπε με ύφος απορημένου παιδιού.
Εκείνη έστρεψε το βλέμμα της στο γαλάζιο της θάλασσας που έγλυφε τις άκρες των δαχτύλων της.
"Πώς κατέληξα εδώ πέρα...;" σκέφτηκε, χωρίς όμως να το εκφράσει.
"Το ξέρω πως από εδώ ξεκίνησα. Αλλά τώρα που κατέληξα και πάλι εδώ όλα είναι διαφορετικά. Η θάλασσα δεν έχει το ίδιο χρώμα. Η άμμος είναι τραχιά και βρώμικη. Ο ήλιος με καίει και τα δέντρα είναι τελείως γυμνά χωρίς να προσφέρουν το καταφύγιο που προσέφεραν πριν. Ούτε εκείνοι είναι εδώ. Κανένας τους."
Ήταν μόνη της. Μ' εκείνον να την κοιτάει ακόμα με το απορημένο βλέμμα του.
Γύρισε και τον κοίταξε. Δεν απάντησε.
Γιατί είναι οι άνθρωποι...; Άφησε για μερικά δευτερόλεπτα την φράση αυτή να πλανηθεί στο μυαλό της.
Μετά γύρισε ξανά την ματιά της στο τοπίο. Κοίταξε τα βράχια και προσπάθησε να δεί πέρα από την θάλασσα αλλά δεν τα κατάφερε. Ήταν λες και ομίχλη είχε κατακαθήσει στην επιφάνειά της και την εμπόδιζε να δεί τι ερχόταν. Τα βράχια φαίνονταν απόκρημνα με κοφτερές γωνίες, φαγωμένα από την αλμύρα και τον χρόνο. Ανατρίχιασε όταν σκέφτηκε ότι περπατούσε πάνω τους κάποτε. Σαν να είχαν περάσει χρόνια. Το τοπίο ήταν σχεδόν αγνώριστο.
Εκτός από μερικές μικρές ανεπαίσθητες πινελιές που την βεβαίωναν πως ήταν το ίδιο.
Η κόκκινη βάρκα. Ήταν ακόμα εκεί. Μόνο που δεν υπήρχε κανένα δροσερό αεράκι να την λικνίσει. Και τα απομεινάρια μίας νυχτερινής φωτιάς κάποιας παρέας, ήταν κι αυτά εκεί.
Κι εκείνος.
"Οι άνθρωποι..." ξεκίνησε εκείνη να λέει.
Τον ξανακοίταξε. Το βλέμμα του ήταν ήρεμο. Χωρίς έγνοιες. Μπορούσες να το πείς σχεδόν απόκοσμα ξέγνοιαστο.
"Γιατί να μην είναι και το δικό μου έτσι...; Γιατί σκέφτομαι...; Τι σκέφτομαι...;" απόρησε σιωπηλά.
Ένιωσε μόνη. Δεν ήξερε τι να πεί. Όντως παίζεις; Αυτό πρέπει να κάνεις; Γιατί δεν το κάνει κι εκείνη;
Απελπίστηκε στην ιδέα αυτή. Ότι μπορεί εκείνος να είχε δίκιο. Ήθελε να φωνάξει. Να του εξηγήσει ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Αλλά δεν ήξερε τι να πεί. Γιατί να φωνάξει.
Κι αν εκείνος είχε δίκιο;
Κι αν όντως έτσι είναι;
Κι αν... οι σκέψεις της σταμάτησαν.
Με την άκρη του ματιού της έπιασε μία ανεπαίσθητη κίνηση. Γύρισε απότομα προς το μέρος της θάλασσας.
Στην αρχή δεν μπόρεσε να προσδιορίσει πού ακριβώς είχε αντιληφθεί την κίνηση αυτή μέχρι που το ξαναείδε.
Ένα ελαφρό αεράκι κούνησε την κόκκινη βάρκα που ήταν αγκυροβολημένη λίγο πιο δίπλα της.
Το κούνημά της, τάραξε τα ήρεμα νερά και έστειλε ελαφρά κυμματάκια μέχρι τα πόδια της.
Σταμάτησε. Κοίταζε την βάρκα με ελπίδα. Με μία απίστευτη προσμονή. Αγωνιούσε τόσο που ένιωθε πως η καρδιά της ήταν έτοιμη να πεταχτεί έξω από το στήθος της.
Και μετά το ξανάκανε.
Μετά από μία στιγμή, που της φάνηκε ατελείωτη, η βάρκα ξαναλικνίστηκε με ένα απαλό αεράκι που, αυτή τη φορά, κατάφερε να φτάσει και μέχρι το πρόσωπό της και να το ανακουφίσει από τις καυτές ακτίνες του ήλιου.
Και τότε δάκρυσε. Μετά από τόσο καιρό.
Σηκώθηκε πάνω, γύρισε και τον κοίταξε.
"Οι άνθρωποι..." συνέχισε "φεύγουν. Πάντα θα φεύγουν."
Βημάτισε γρήγορα προς την βάρκα και μπήκε μέσα.
Δεν ήξερε που να πάει. Αλλά ήξερε πως έφευγε.
Κι ένιωσε τόσο μα τόσο ανακουφισμένη. Και κουρασμένη.
Έριξε μία τελευταία ματιά στην στεριά, που ήταν πλέον άδεια, και ξάπλωσε στον πάτο της βάρκας.
Το δροσερό αεράκι την συνόδευε σιγοτραγουδώντας στο αφτί της.
Έκλεισε τα μάτια της.
Θα μάθαινε πλέον όταν τ' άνοιγε τι της είχε τραγουδήσει.

το δευτερόλεπτο μιας ζωής...

2009-12-28T09:20:00.000-08:00

Περπατούσε.

Ο διακριτικός ήχος των σανδαλιών της στο πλακόστρωτο ίσα που ακουγόταν.

Έστριψε και βγήκε σ'ενα γεμάτο από κόσμο δρόμο.

Καφετέριες, εστιατόρια, μπαράκια απλώνονταν κατά μήκος του.

Είδε ένα μπαρ με ξύλινα τραπεζάκια και κόκκινα σκαμπό. Κάτι της θύμισε. Πολύ αόριστα.

Κάθησε και παρήγγειλε το ποτό της.

Άναψε ένα τσιγάρο και σήκωσε το βλέμμα της στον ουρανό.

Ξαστεριά. Ούτε ένα σύννεφο. Χαμογέλασε.

Ο σερβιτόρος της έφερε το ποτό. Το ακούμπησε στο τραπέζι και της χαμογέλασε πριν φύγει.

Το βλέμμα της πλανήθηκε στους ανθρώπους γύρω της.

Παρέες που γελούσαν, ζευγάρια αγκαλιά και κάποιοι σκεφτικοί χάζευαν και εκείνοι γύρω τους.

Άκουσε δυνατά γέλια και το βλέμμα της έπεσε στο ακριβώς απέναντι τραπέζι.

Μία παρέα έξι ατόμων γελούσε.

Αλλά ένα γέλιο ήταν ξεχωριστό. Έγειρε λίγο και τον κοίταξε.

Εκείνος πιθανότατα εντόπισε την κίνησή της και κοίταξε προς το μέρος της.

Σταμάτησε να γελά.

Κοιτάχτηκαν.

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν κινήθηκε κανείς τους.

Και τότε εκείνος είπε κάτι.

Το διάβασε στα χείλη του.

"Σε ξέρω." της είπε, χωρίς να ακουστεί.

Τον ήξερε. Ναί. Όμως από την άλλη ήταν σίγουρη. Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπε.

Και τότε το' νιωσε. Το άγγιγμα του.

Στον ώμο της, στα μαλλιά της, στα μάγουλά της.

Ένιωσε τα χείλη του. Το δάκρυ του. Την ζεστασιά των χεριών του. Το τράνταγμα του κορμιού του όταν γελούσε.

Την ζεστή αναπνοή του όταν ψιθύριζε στο αφτί της.

Την μυρωδιά της ανάσας του όταν κοιμόταν δίπλα της.

Συνειδητοποίησε ότι είχε κλείσει τα μάτια της.

Τα άνοιξε. Εκείνος καθόταν ακόμα στο απέναντι τραπέζι.

Την κοίταξε και της χαμογέλασε.

Είδε την χαρτοπετσέτα δίπλα στο ποτό της.

"Υπάρχουν τόσα για να ζήσεις. Τόσα ακόμα." έγραφε.

Δάκρυσε. Όταν σήκωσε το βλέμμα της εκείνος έλειπε. Και ήξερε.

Ήξερε πως θα τον ξαναέβλεπε.

Χαμογέλασε μόνη και συνέχισε να πίνει το ποτό της.

δεδομένα...;

2009-10-04T16:48:00.000-07:00

" Ώρες ώρες απορώ πραγματικά με το πόσο απρόσμενη είναι η ζωή του καθενός μας." .

Τα λόγια σου ήχησαν ψιθυριστά στο κεφάλι μου και ξύπνησα ξαφνιασμένη.

Κοίταξα γύρω το σκοτεινό μου δωμάτιο.

Σε λίγο, που τα μάτια μου συνήθισαν στο λιγοστό φως που έμπαινε από τις γρύλιες, μπόρεσα να διακρίνω καλύτερα τον χώρο.

Ίδιος.

Τίποτα διαφορετικό.

Παρόλαυτα... ένιωθα ότι κάτι είχε αλλάξει.

Προχώρησα στο δωμάτιο επεξεργάζοντας κάθε σημείο του.

Κοίταξα το κομοδίνο. Πάνω είχε ένα βιβλίο. Δεν το αναγνώρισα. Ήταν οικείο αλλά ταυτόχρονα άγνωστο σ' εμένα.

Βγήκα στον διάδρομο έξω απ' το δωμάτιο.

Κοίταξα το σκοτεινό γραφείο και προχώρησα προς το σαλόνι.

Η φλόγα ενός αναμμένου κεριού πάνω στο τραπέζι τρεμόπαιζε δημιουργώντας περίεργες σκιές στους τοίχους γύρω.

Το κερί είχε δώσει στον χώρο μία γλυκιά ανακουφιστική μυρωδιά κανέλας και μήλου.

Πρόσεξα ότι ένα απαλό αεράκι προσπαθούσε διακριτικά να την σβήσει.

Αναζήτησα την πηγή του.

Η κουρτίνα ανασηκώθηκε ελεφρά αποκαλύπτωντας τη μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα από πίσω.

Πήγα προς τα εκεί.

Την άνοιξα λίγο παραπάνω και βγήκα στο μπαλκόνι.

Η νύχτα ήταν δροσερή. Που και που φύσαγε ένα πιο κρύο αεράκι και μ' έπιανε απροετοίμαστη καθώς ανατρίχιαζα.

Πήρες ήσυχα μία τζούρα απ' το τσιγάρο σου.

Σε κοίταξα.

Τότε ακριβώς κατάλαβα τι άλλαξε.

Με κοίταξες και χαμογέλασες.

" Δεν έχω δίκιο; Δεν είναι πολύ απρόσμενη ώρες ώρες; Δεν ξέρεις πως ν' αντιδράσεις." είπες.

Μου έπιασες απαλά το χέρι.

" Ναι... όντως δεν ξέρω." είπα σιγανά.

Χαμογέλασες.
" Δεν πειράζει. Γι' αυτό ακριβώς είναι απρόσμενη." είπες τραβώντας με στην αγκαλιά σου.

Κλείστηκα εκεί.

Για όσο μπορούσα.

Θα κλειστώ.

Για όσο μπορώ.

Μέχρι να φοβηθώ πως θα με αφήσεις.

μου το είπες οτι θα'ρχόταν...

2009-09-09T16:29:00.000-07:00

Ένιωθα τόσο κουρασμένη.

Με δυσκολία άνοιξα σιγά σιγά τα μάτια μου και άφησα το φως του πρωινού ήλιου να με τυφλώσει.

Έβλεπα θολά και έκανα αρκετή ώρα να εστιάσω στις γαλάζιες κουρτίνες της μπαλκονόπορτας που κινούνταν ελαφρά από ένα ζεστό καλοκαιρινό αεράκι.

"Καλοκαίρι;" σκέφτηκα.

Τα μάτια μου άρχισαν να συνέρχονται και γύρισα το βλέμμα μου στον υπόλοιπο χώρο.

Ήταν ένα γαλάζιο υπνοδωμάτιο. Και οι τέσσερις τοίχοι ήταν γαλάζιοι.

Στον τοίχο απέναντί μου ήταν ζωγραφισμένος πάνω δεξιά ένας ήλιος και δύο γλάροι. Στο ταβάνι υπήρχε ένα στρογγυλό, άσπρο φωτιστικό από το οποίο κρέμονταν σχοινάκια με κοχύλια και αστερίες που λικνίζονταν κι αυτά στο απαλό αεράκι που έμπαινε που και που. Υπήρχε ένα μπλε κομοδίνο, μ'ενα πράσινο φωτιστικό πάνω του, ακριβώς δίπλα στο κρεβάτι.

Ανασηκώθηκα.

Κατέβασα τα πόδια μου απ' το κρεβάτι και ακούμπησαν το ζεστό ξύλινο πάτωμα. Σηκώθηκα αργά και πήγα προς το παράθυρο. Μία απαλή μυρωδιά από γαζία ξάφνιασε τη μύτη μου. Κοντοστάθηκα έκλεισα τα μάτια μου και πήρα μια βαθιά αναπνοή.

Έκανα στην άκρη την γαλάζια κουρτίνα και βγήκα έξω.

Ο ήλιος ήταν ψηλά και το ευγενικό άγγιγμα του στα γυμνά μου χέρια, λαιμό και πρόσωπο ήταν παρήγορα γλυκό.

"Καλοκαίρι...;" αναρωτήθηκα ξανά.

Τα μάτια μου στράφηκαν στον ορίζοντα.

Ένα γαλάζιο απέραντο λιβάδι απλωνόταν μπροστά μου.

Η μυρωδιά της θάλασσας και της γαζίας μ'εκανε να νιώσω ανυπόμονη για κάποιο λόγο που δεν ήξερα.

Ύστερα κοίταξα κάτω.

Μία αυλή κάλυπτε τον μεγάλο χώρο από κάτω.

Ένα άσπρο πεζούλι την οριοθετούσε και ύστερα από αυτό έβλεπες απόκρυμνα βράχια μέχρι το σημείο όπου άρχιζε η θάλασσα.

Μία μεγάλη αυλή, με τρείς λεμονιές, γαζίες, γεράνια, χρυσάνθεμα, γιασεμιά, ιβίσκους και ντροπαλά νυχτολούλουδα που δεν είχαν ανοίξει ακόμα, απλωνόταν στα πόδια μου.

Και τότε σε είδα να κάθεσαι στην άκρη του πεζουλιού, να κοιτάς την θάλασσα κρατώντας αυτή τη κρύα σπιτική λεμονάδα που τόσο μ' αρέσει.

Κατέβηκα τρέχοντας τη σκάλα, που συνέδεε το μπαλκόνι με τον κήπο, αποφέυγοντας όσο μπορούσα τα κλαδιά της μίας λεμονιάς που είχε ακουμπήσει νωχελικά η μισή στη σκάλα του σπιτιού.

Ήρθα και κάθησα δίπλα σου.

Με κοίταξες και χαμογέλασες.

"Στο' πα ότι θα' ρθει φέτος το καλοκαίρι." μου είπες, ξεμπλέκοντας ένα άνθος λεμονιάς από τα μαλλιά μου.

Έσκυψες και με φίλησες απαλά.

Μία αλμυρή γεύση έμεινε στα χείλια μου.

"Ναι... καλοκαίρι..." σιγοψιθύρισα πίνοντας μία γουλιά από την λεμονάδα σου.

Και καθήσαμε εκεί μέχρι που κρύφτηκε ο ήλιος. Και την θέση του πήρε μία μεγάλη πανσέληνος. Καθήσαμε εκεί μέχρι να ανοίξουν τα νυχτολούλουδα. Μέχρι να σβήσουν όλα τα φώτα.

Και μου είπες θα έρθει ξανά. Κι αυτή τη φορά το πίστεψα.

όσα δεν είπες...

2009-07-04T03:25:00.001-07:00

"Λες να βρέξει απόψε;" με ρώτησες απαλά.
Ήξερες πως δεν θα απαντούσα.
Την σιωπή μου σκέπασε μία μακρινή βροντή.
"Μάλλον..." είπες περισσότερο ζωηρά απ' όσο θα' πρεπε.
"Θέλεις καφέ;" ρώτησες ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα.
Σήκωσα το βλέμμα μου αργά προς το μέρος σου.
Εσύ απαλά γύρισες το κεφάλι σου προς το παράθυρο αποφεύγοντας περίτεχνα τη ματιά μου.
Κοίταξα πάλι κάτω.
"Δεν πειράζει. Ούτε κι εγώ θέλω." είπες με τα μάτια καρφωμένα έξω.
Δεν περίμενες να σου πω κάτι. Ήξερες πως ό,τι είχα να πω το είπα. Ήξερες πως είχα μιλήσει αρκετά. Ήξερες πως περίμενα από εσένα να μιλήσεις. Σε κοίταξα.
Σηκώθηκες ήρεμα και πήρες τα καρέλια σου από το τραπέζι. Ξανακάθησες απαλά στη καρέκλα και έβγαλες τον αναπτήρα σου από τη τσέπη του τζιν σου.
Έβαλες ένα τσιγάρο στα χείλη σου και το άναψες.
Ύστερα άφησες τον καπνό να γλυστρίσει αργά μέσα από το στόμα σου.
Ο ήλιος είχε δύσει εδώ και ώρα και το λιγοστό φως της λάμπας του δρόμου έξω που έμπαινε, σε έκανε να μοιάζεις σχεδόν άϋλος.
Νόμιζα πως από στιγμή σε στιγμή θα χανόσουν.
Με τρομοκράτησε αυτή η σκέψη χωρίς να είμαι σίγουρη το γιατί.
Προσπάθησα να διώξω αυτό το συναίσθημα και να πείσω τον εαυτό μου να σταματήσει να σε κοιτάει.
Κι εκείνη τη στιγμή σήκωσες τα μάτια σου πάνω μου.
Με κοίταξες.
Χωρίς να με αποφύγεις.
Χωρίς να σε αποφύγω.
Και ένιωσα σίγουρη. Για μια στιγμή.
Ένιωσα σίγουρη.
Άνοιξες ελαφρά το στόμα σου.
Φάνηκε σαν να ήθελες να πείς κάτι αλλά για κάποιο λόγο μετάνιωσες αμέσως.
Πήρες μία ρουφηξιά και φύσηξες το καπνό.
Ξαφνικά φαινόσουν σκεφτικός. Κουρασμένος.
Ήθελα να σου μιλήσω.
Να σε αγκαλιάσω.
Αλλά ήξερα, όπως κι εσύ, πως αυτό δεν μπορούσα να το κάνω.
Έσβησες το τσιγάρο σου.
Στιγμιαία κοίταξες κάτω και μετά έστρεψες τα μάτια σου σ' εμένα.
"Ξέρεις." μου είπες.
Σε κοίταξα.
Εσύ κοίταξες πάλι έξω από το παράθυρο.
Οι πρώτες στάλες της βροχής που άρχιζε έπεφταν στο περβάζι του παραθύρου γεμίζοντας αμυδρά τη σιωπή μας.
Έκλεισα τα μάτια μου για λίγο και τις άκουσα.
Σιγά σιγά ο ήχος γινόταν πιο δυνατός και πιο πολύπλοκος.
Παρόλαυτα, μπορούσα να ξεχωρίσω τον ήχο κάθε σταγόνας.
Όσο σύνθετο κι αν ήταν, κάθε σταγόνα ήταν μοναδική.
Δεν ταυτιζόταν με τις υπόλοιπες.
Και τότε άνοιξα απότομα τα μάτια μου.
Με κοίταζες.
"Όχι. Δεν ξέρω." σου είπα απαλά με την ελπίδα πως δεν θα καταλάβαινες τον απογοητευμένο τόνο της φωνής μου.
Σηκώθηκα αργά.
Συνέχισες να με κοιτάζεις. Παρακολουθούσες σιωπηλά την κάθε μου κίνηση.
Ήρθα δίπλα σου και έσκυψα πλάι στο πρόσωπό σου.
"Δεν ξέρω αν θέλω να μάθω." σου ψιθύρισα.
Έπιασες απαλά το χέρι μου και με κοίταξες.
Απέφυγα να σε κοιτάξω.
Σηκώθηκα όρθια.
Άνοιξα τη πόρτα και βγήκα έξω.
Στη βροχή.
Ένιωσα ευγνωμοσύνη.
Είναι όμορφη η βροχή...
Κανείς δεν καταλαβαίνει ότι κλαίς.

το άρωμα της ζωής σου...

2008-07-25T00:01:00.000-07:00

«Ήσυχη μέρα…» σκέφτηκε καθώς έπινε τον αχνιστό καφέ της στο περβάζι του παραθύρου της.
Κάθε μέρα αφού ξυπνούσε έφτιαχνε μία χορταστική κούπα γαλλικό καφέ με την αγαπημένη της μυρωδιά φουντούκι και χάζευε από το παράθυρό της τους ανθρώπους που πηγαινοέρχονταν στο δρόμο από κάτω της.
Μετά ετοιμαζόταν, έπαιρνε το ποδήλατό της και ξεκινούσε για την καθημερινή της περιπέτεια. Νέοι πάκοι κάθε μέρα στο γραφείο της με επιστολές και γράμματα από ανθρώπους που γκρίνιαζαν, φώναζαν και υπερηφανεύονταν για τη ζωή τους. Και εκείνη απαντούσε σε έναν ένα με προσοχή γιατί αυτό θέλανε να κάνει.
Σήμερα, όπως και κάθε άλλη μέρα, καθόταν σκεπτική στο παράθυρό της.
Άναψε ένα τσιγάρο και κοίταξε κάτω.
Δεν έβλεπε κανέναν.
«Μπα…; Τους πλάκωσε όλους το πάπλωμα σήμερα…» σκέφτηκε και χαμογέλασε αχνά μονάχη της.
Το βλέμμα της γύρισε στο σαλόνι της.
Κοίταξε το ρολόι της.
«Χμμμ… ακόμα 6.30 είναι;» σκέφτηκε απορημένη και ξανακοίταξε από το παράθυρό της.
Ψυχή.
Κοίταζε επίμονα τον δρόμο ψάχνοντας για ένα σημάδι ζωής αλλά τίποτα.
«Τι στο….;» σκέφτηκε αλλά η σκέψη της σταμάτησε απότομα.
Στο βάθος του δρόμου διέκρινε μία σκούρα φιγούρα.
Το λιγοστό φως του ήλιου έκανε τη σκιά της φιγούρας να επιμηκύνεται μέχρι τα μπροστινά σκαλοπάτια του απέναντι φούρνου.
Περπατούσε κατά μήκος της πλατειούλας που έβλεπε καθημερινά από το παράθυρό της τον άστεγο γέρο που τάιζε τα πουλιά.
Τη παρατηρούσε επίμονα μέχρι που η σκιά πήρε μορφή και χαρακτηριστικά.
Με ένα στιγμιαίο επιφώνημα άφησε το καφέ να της πέσει απ’ το χέρι.
Η φιγούρα κρατούσε ένα άσπρο μικρό λουλούδι και ένα βαζάκι από την αγαπημένη της σοκολάτα.
Άνοιξε τη πόρτα της και άρχισε να τρέχει.
Με κλάματα έπεσε στην αγκαλιά της σκιάς.
Τώρα πια ήξερε ότι δεν θα χρειαζόταν να ξαναξυπνήσει τόσο νωρίς, ούτε να ξαναπαρακολουθήσει τους ανθρώπους και τις ζωές τους, ούτε να ξαναπάει στη δουλειά της.
Τώρα πια είχε το λουλούδι σ’ ένα ποτηράκι με νερό, που γέμιζε συνήθως τις κρύες νύχτες με λικέρ πικραμύγδαλο.
Τώρα πια κάθε μέρα άνοιγε το ντουλάπι της και έπαιρνε μια μεγάλη κουταλιά από τη σοκολάτα της.
Τώρα πια πήγαινε και καθόταν μαζί του στο περβάζι με δύο κούπες από τον αγαπημένο τους καφέ και γελάγανε με τη ζωή που ζούσαν αυτοί και οι άλλοι.

το τραγούδι του χρόνου

2008-06-13T10:35:00.000-07:00

Μία γκρίζα τούφα από τα μαλλιά της έπεσε στο πρόσωπό της.

Γύρισε και τον κοίταξε φοβούμενη μήπως την είδε που παραπάτησε.

Εκείνος γύρισε γρήγορα το κεφάλι του από την άλλη μεριά για να μην καταλάβει ότι την είδε.

Εκείνη του έπιασε το χέρι και εκείνος της το έσφιξε.

Προχώρησαν και κάθισαν στο ίδιο παγκάκι όπου είχαν κάτσει πριν 42 χρόνια στη παραλία.

Στο ίδιο παγκάκι όπου είχαν χαράξει το ίχνος τους πριν 42 χρόνια.

Στο ίδιο παγκάκι που τους ενώνει και πάλι δίχως να παραπονιέται για τα τόσα χρόνια απουσίας και για την αγάπη που εκείνοι κάνανε συνήθεια.

το ταξίδι των χρυσάνθεμων...

2008-04-28T12:48:00.000-07:00

Έπεσα….
Και συνέχισα να πέφτω για πολλή ώρα…
Και όταν τελικά άνοιξα τα μάτια μου δεν υπήρχε τίποτα.
Και εσύ είχες χαθεί.
Κα είχε μείνει στα μάτια μου μονάχα μια μόνιμη λάμψη.
Όπως αυτή του φλας φωτογραφιών που είναι πια ξεχασμένες στο συρτάρι κάποιου κομοδίνου.
Και εκεί που ξέρεις ότι ήρθε η ώρα να σταματήσεις εκεί συνεχίζεις.

Και όταν πια είδα φως δεν μου είχε απομείνει τίποτα.
Ούτε ρούχα, ούτε φωνή ούτε εσύ.
Το φως αχνό και ζεστό πρόβαλλε από τη χαραμάδα μιας πόρτας.
Την έσπρωξα απαλά.
Ίσα που ακούστηκε το τρίξιμο των πολυκαιρισμένων μεντεσέδων της.

Είδα ένα τραπέζι.
Στρωμένο με έξι σερβίτσια.
Στη μέση είχε ένα μικρό βάζο με χρυσάνθεμα.
Ήταν έτοιμο.
Θαρρούσες πως από στιγμή σε στιγμή θα έμπαινε στο δωμάτιο μία μεγάλη οικογένεια να κάτσει και να φάει με κουβέντες και γέλια.
Αλλά κανείς δε μπήκε.
Ακούμπησα απαλά με την άκρη των δαχτύλων μου το πιάτο με τα γαλάζια ζωγραφιστά λουλούδια μπροστά μου όπως χαϊδεύεις τα μαλλιά εκείνου που έχεις στην αγκαλιά σου στο ταξίδι ενός γυρισμού .
Κάπου το είχα ξαναδεί.
Ήταν έντονα οικείο.

Το βλέμμα μου πλανήθηκε στο δωμάτιο για να σταματήσει τελικά σε μία πόρτα που είχα στα αριστερά μου.
Την άνοιξα και βρέθηκα σε ένα ολόφωτο από το φως του ήλιου καθιστικό.
Οι καφέ βελούδινες πολυθρόνες έστεκαν αγέρωχες γύρω από ένα μικρό μαρμάρινο τραπεζάκι.
Πλησίασα προς το μέρος του.
Πάνω είχε ένα βάζο με χρυσάνθεμα και μία κούπα αχνιστό καφέ.
Η μυρωδιά του διαχέοταν σ’ όλο το δωμάτιο.
Πήρα μία βαθιά εισπνοή.
Όπως εισπνέεις αργά την κολόνια από ένα ξεχασμένο στο συρτάρι πουκάμισο.

Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι στ’ αυτιά μου έφτανε ένας αχνός επαναλαμβανόμενος ήχος.
Δεν μπορούσα να προσδιορίσω με τι έμοιαζε.
Γύρισα τη ματιά μου προς το μέρος όπου ερχόταν.

Μία πράσινη ξύλινη πόρτα ξεφλουδισμένη από το πέρασμα του χρόνου.
Από την άλλη μεριά ακουγόταν ο ήχος που άκουγα νωρίτερα μόνο που αυτή τη φορά άκουγα και κάτι άλλο από πίσω.
Μια γλυκιά μουσική μου χάιδευε τα αυτιά.
Όπως η φωνή του όταν σου λέει πως μπορεί να σου κατεβάσει το αστέρι που χαζεύεις κάθε νύχτα στον ουρανό.

Ακούμπησα χωρίς δισταγμό το πόμολο της πράσινης πόρτας και την άνοιξα.

Μετά από λίγα δευτερόλεπτα που τα μάτια μου τελικά συνήθισαν στο έντονο φως του ήλιου είδα πως στεκόμουν στο πλακόστρωτο δρομάκι μίας ανθισμένης από χρυσάνθεμα αυλής.
Στ’ αριστερά μου είδα ένα παλιό πικ-απ να παίζει τη μελωδία που άκουγα και πριν.

Προχώρησα στο δρομάκι καθώς ο ήχος επαναλαμβανόταν από κάπου στο βάθος.
Έστριψα πίσω από μία λεμονιά και είδα στο βάθος του κήπου μία σκυφτή φιγούρα πάνω από ένα χρυσάνθεμο.

Το κλαδευτήρι σου έκανε ένα απαλό επαναλαμβανόμενο ήχο που ταίριαζε με τη μουσική που ακουγόταν .
Πλησίασα περισσότερο.
Σταμάτησες και γύρισες προς το μέρος μου.

«Σου έχω κόψει χρυσάνθεμα να βάλεις στα μαλλιά σου.» μου είπες.

Σηκώθηκες και με έσφιξες στα χέρια σου.

Μόλις τα χείλη σου συνάντησαν τα δικά μου μια γλυκιά γεύση απλώθηκε στο στόμα μου.

Έμπλεξες ένα χρυσάνθεμο στα μαλλιά μου και έφερες αργά το δάχτυλό σου στα χείλη μου.

«Αν κάνεις ησυχία μπορείς ν’ ακούσεις τα χρυσάνθεμα που σιγοτραγουδάνε.» είπες και μου έπιασες το χέρι μεταδίδοντάς μου τη ζεστασιά του.

«Το ταξίδι σου αρχίζει τώρα…» μου σιγοψιθύρισες στο αυτί.

η σιωπή που όλοι ξέρουμε

2008-03-26T07:09:00.000-07:00

ξέρω...
...πως είναι να κρατάς ένα κερί και να φοβάσαι ότι άνα πάσα στιγμή θα ανοίξει το
παράθυρο και θα στο σβήσει.
...πως είναι να κοιτάς ένα λουλούδι και να ζηλέυεις τις δροσοσταλίδες που χορεύουν στα πέταλά του.
...πως είναι να προσπαθείς να διαβάσεις το ποίημά σου στο σκοτάδι.
...πως είναι να στέκεσαι στη πόρτα και να σκέφτεσαι τι θα γίνει εάν βγείς έξω.
...πως είναι να ακουμπάς το κεφάλι σου πάνω στον ώμο κάποιου που αγαπάς και να κλαίς μετά από καιρό.

ξέρω...
...πως είναι να κοιτούν αλλού όταν ανοίγεις τα μάτια.
...πως είναι να κοιτάς στο καθρέφτη και να μην ξέρεις τι να του πείς.
...πως είναι να κάθεσαι μέχρι το πρωί στο παραθύρο και να ακούς τον άνεμο που ψιθυρίζει το άρωμά του.
...πως είναι να ψάχνεις απεγνωσμένα το δρομάκι κοντά στο αδιέξοδο που βρίσκεσαι.
...πως είναι να πείθεις τον εαυτό σου ότι οι άλλοι είναι τρελοί και όχι εσύ.

ξέρω...
...πως είναι να φοράς ένα πουλόβερ επειδή ακόμα μυρίζει ένα άρωμα από το παρελθόν.
...πως είναι να περιμένεις από τους άλλους να δούν τα χρώματα που βλέπεις ενώ επιμένουν να βλέπουν μάυρο.
...πως είναι να περπατάς για να πας εκεί που πρέπει και στο δρόμο ν' ανακαλύπτεις αυτό που θέλεις.
...πως είναι να γίνεται η απουσία του δική σου παρουσία.
...πως είναι να στέκεσαι και να κοιτάς αυτόν που έκανες να κλαίει και να κλείνεις τα μάτια.

ξέρω...
...πως είναι να θέλεις να πείς την αλήθεια και να σου ζητάνε το ψέμα.
...πως είναι να επιμένεις να προσπαθείς αυτό που σου επιβάλλουν.
...πως είναι να αφήνεις το χέρι σου στο χέρι που σου έδωσε κάποιος για να σε σηκώσει.
...πως είναι να νομίζουν ότι είσαι κάποιος που δεν είσαι.
...πως είναι να παίρνεις μία βαθιά αναπνοή και να χτυπάς μία πόρτα που ξέρεις πως δεν θα ανοίξει.

...τι ξέρεις...;

χρώμα ζωής

2008-02-07T06:00:00.000-08:00

θυμάμαι ένα απόγευμα.

που καθόμουν στο παγκάκι απέναντι από ένα συντριβάνι σε μία πλατεία.

ήρθες και κάθησες δίπλα μου.

"μην ακούς τι λένε οι άλλοι.ν 'ακούς μόνο εσένα και τα πουλιά.μονό εσύ και αυτά ξέρετε" είπες.

σε κοίταξα.

μου χαμογέλασες.

"δεν ξέρω..." σου είπα.

"ούτε κι εγώ. δεν πειράζει." απάντησες χαμογελαστός.

κοίταξα κάτω.

"δεν είναι εκέι." είπες "αυτό που ψάχνεις. δεν είναι εκεί"

"αυτό που ψάχνω..." επανέλαβα μηχανικά

"ούτε κι αυτό το ξέρω."

"το ξέρεις..." είπες χαμογελώντας πάντα.

"πώς ξέρεις εσύ τι θέλω;" σε ρώτησα.

"ξέρω ότι δεν χαμογελάς" μου είπες.

"δεν το χρειάζομαι" σου απάντησα.

"το χρειάζομαι όμως εγώ." είπες και χωρίς να σε κοιτάξω κατάλαβα ότι και πάλι χαμογελόυσες.

έστρεψα το βλέμμα μου στον ουρανό.

ένα μοναδικό σύννεφο ταξίδευε νωχελικά στο γαλάζιο του.

"περίεργο σχήμα..." σκέφτηκα.

"εμένα μου θυμίζει σπουργίτι" σ' άκουσα να λες.

γύρισα και είδα ότι κοιτούσες και εσύ το σύννεφο.

"εσένα;" με ρώτησες.

"δεν ξέρω" είπα.

η ματιά μου γύρισε προς το συντριβάνι.

άρχισα να περιεργάζομαι τις ρυπές του νερού που ξεπετάγονταν σαν χέρια που προσπαθούσαν να φτάσουν τον ουρανό.

"κοίτα...." μου είπες.

γύρισα και κοίταξα προς τη μεριά που μου έδειχνε το χέρι σου.

μία πολυκατοικία ορθωνόταν απέναντι.

γκρι και ψηλή σαν όλες τις άλλες.

ένας μεγάλος γκρι τοίχος υψωνόταν στα πλάγια.

τα παράθυρα ήταν γκρι.

τα μπαλκόνια ήταν γκρι.

ακόμα και τα ρούχα που είχαν απλωθεί έξω ήταν γκρι.

"τι βλέπεις;" με ρώτησες.

γύρισα και σε κοίταξα.

"γκρι..." σου απάντησα.

μου χαμογέλασες και έπιασες το χέρι μου.

"κοίτα ξανά..." είπες.

ξαναγύρισα τη ματιά μου προς την γκρι πολυκατοικία.

όλα ίδια.

γκρι...

όμως...το μάτι μου έπεσε σε κάτι που δεν είχα εντοπίσει πριν.

στο πλαινό τοίχο έβλεπα κάτι.

προσπάθησα να εστιάσω το βλέμμα μου σ'εκείνο το σημείο.

εβλεπα μία κόκκινη κηλίδα χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω ακόμα τι ήταν αυτό που κοιτούσα.

και τότε το κατάλαβα.

ένα λουλούδι...

ένα κόκκινο λουλούδι άνθιζε πάνω στον γκρίζο τοίχο της πολυκατοικίας.

γύρισα και σε κοίταξα.

"λουλούδι..." σου είπα.

με κοίταξες.

δεν είχα προσέξει μέχρι τώρα το χρώμα των ματιών σου.

ούτε πόσο όμορφο ήταν το χαμόγελό σου.

ούτε πόσο ζεστό ήταν το χέρι σου.

ούτε πόσο έμοιαζε το σύννεφο με σπουργίτι.

σε κοίταξα και σου χαμογέλασα.

και χαμογέλασες κι εσύ.

"βρήκες αυτό που έψαχνες." μου είπες

"κι εγώ βρήκα αυτό που νόμιζα οτι δεν θα έβρισκα ποτέ."

κοίταξα ξανά το λουλούδι.

"ξέρεις..."μου είπες μόλις έστρεψα ξανά τη ματιά μου σ'εσένα.

"ξέρεις να βλέπεις το χρώμα εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο μαύρο."

σηκώθηκες από το παγκάκι.

μου χαμογέλασες άλλη μία φορά.

γύρισες τη πλάτη και άρχισες να περπατάς.

εγώ συνέχισα να χαμογελάω ακολουθώντας σε με το βλέμμα μου μεχρί τη γωνία όπου έστριψες.

συνέχισα να χαμογελάω όταν γύρισα στη γκρίζα μου πολυκατοικία.

συνέχισα να χαμογελάω όταν ξάπλωσα στο κρεβάτι μου.

και συνεχίζω να χαμογελάω.

γιατί ξέρω πως θα είσαι εδώ να μου δείχνεις το χρώμα στο γκρίζο γύρω μας.

το ξέρω.

μου το είπε το σπουργίτι που άκουσε τη συζήτησή μας από τη πορτοκαλία πίσω μας.

μια μικρή ιστορία συμπτωματικού ρεαλισμού...

2008-01-02T18:25:00.000-08:00

Στεκόμουν στην εσοχή του τηλεφωνικού θαλάμου προστατέυοντας όσο μπορώ τον εαυτό μου από το ψυχρό αέρα.

Προσπαθώντας να σταθεροποιήσω τα χέρια μου πήρα μια βαθιά ανάσα και συνειδητοποίησα ότι το τσιγάρο στο χέρι μου ήταν εδώ και ώρα σβηστό.

Το πέταξα κάτω και κούμπωσα τη καπαρντίνα.

Φόρεσα το ένα γάντι και έψαχνα με αργές κινήσεις στη τσάντα μου το άλλο όταν το τηλέφωνο του θαλάμου άρχισε να χτυπάει.

Το κοίταξα. Είχε κολλημένο πάνω του ένα ασπρόμαυρο αυτοκόλλητο που με προειδοποιούσε για "τις επερχόμενες μέρες κρίσης".

"Εσένα περίμενα..." σκέφτηκα.

Το τηλέφωνο συνέχιζε να χτυπάει.

"Δεν θα το σηκώσεις;" ,άκουσα μια φωνή πίσω μου.

Γύρισα και έιδα έναν γέρο με ένα κόκκινο καπέλο και τη λατέρνα του.

"Για 'σένα θα'ναι..." μου είπε και συνέχισε να προχωράει.

Το τηλέφωνο συνέχιζε να χτυπάει επίμονα.

Με μία βιαστική κίνηση σηκώνω το ακουστικό.

"Μπιιιιιίπ!"

"Αυτή τη στιγμή απουσιάζουμε." έιπε νωχελικά μία γυναίκα.

" Παρακαλούμε αφήστε το μήνυμά σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο."

"Μπιιιιιίπ!"

Κοντοστάθηκα για λίγα δευτερόλεπτα...

"Τι εννοείς κρίση;" είπα σιγά.

"Θα φύγεις κι εσύ;"

Σιωπή...

"Κι αν έρθεις μετά πώς θα το καταλάβω;" ξαναείπα ακόμα πιο σιγά.

Κοίταξα το τηλέφωνο και ξαναδιάβασα για χιλιοστή φορά τη τραγική λεζάντα του αυτοκόλλητου.

"ΠΡΟΣΟΧΗ!ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ!"

Έβγαλα το ακουστικό από το αυτί μου έτοιμη να το τοποθετήσω στη θέση του.

Εκείνη τη στιγμη το ακουσα.

Κάτι σα θρόισμα από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου.

Ξαναέβαλα γρήγορα το ακουστικό στο αυτί μου.

"Ναι;" είπα.

Άκουσα παράσιτα και ομιλίες από την άλλη πλευρά.

"Εσύ είσαι;" ρώτησα παρόλο που ήξερα.

"Πώς το ήξερες...;" άρχισα αλλά η φράση μου κόπηκε καθώς άρχισα να ακούω καλύτερα τις ομιλίες.

Και τότε ήταν που άκουσα τη φωνή εκέινου του ψηλου άνδρα που έβγαζε λόγο χθές στο βάθρο στη πλατεία.

"Δεν χρειάζεται να ξέρει." είπε αυστηρά.

"Ήδη ξέρει." είπες εσύ.

Και τότε εντόπισα και τον άλλο ήχο που ακουγόταν μέσα από το ακουστικό.

Ο απόμακρος ήχος μιας ξεκούρδιστης λατέρνας.

Να παίζει έναν μονότονο μελαγχολικό σκοπό.

Σήκωσα το βλέμμα μου και τοποθέτησα το ακουστικό στη παλιά του θέση.

Τώρα πια ήξερα αυτό που λέγανε όλοι ότι ήξερα.Ήμουν σίγουρη.

Μόνο...που δεν ήξερα τι να το κάνω.

Γιατί τι να τη κάνεις τη γνώση μίας αλήθειας σ' ένα κόσμο όπου όλοι ζουν ευτυχισμένοι στο ψέμα;

Άνοιξα τη τσάντα μου και έβγαλα το άλλο γάντι μου.

Το φόρεσα.

Κοίταξα μία τελευταία φορά το αυτοκόλλητο.

"Η ώρα της αλήθειας..."είπα από μέσα μου καθώς το έσκιζα.

Φόρεσα το κόκκινο καπέλο μου και έφυγα.

φαύλος κύκλος...

2007-12-26T07:03:00.000-08:00

κύκλους...νιώθω συνεχώς πως κάνω κύκλους.ατελείωτους.

κάθε φορά που τελειώνω κάτι μπαίνω στο κύκλο του επόμενου.και μόλις τελειώσω και αυτό το κύκλο μπαίνω σε άλλο.

κάθε κύκλος για'μένα σηματοδοτέι την αρχή μιας νέας κατάστασης.ενός νέου "παραμυθιού".και είναι λίγο πολύ στο χέρι μου αν θα τον "στήσω" καλύτερα από τον προηγούμενο.

χαράζω με τον διαβήτη λοιπόν ένα τέλειο κύκλο και εγώ ισορροπώ πάνω του.ποτέ δεν πέφτω.ξέρω πως σημασία έχει να κάνω τον κύκλο.να γίνω ο κύκλος.

στον κύκλο μου μαθάινω τους γύρω μου.τους ανθρώπους που με περιβάλλουν.μαθαίνω τον εαυτό μου και κυρίως μαθαίνω να τον ανέχομαι.μαθαίνω να ξεχωρίζω την ουτοπία από τη πεζή πραγματικότητα.μαθαίνω να επιλέγω αυτό που βλέπω και όχι αυτό που μου λένε ότι βλέπω.μαθαίνω να ακούω και όχι να ακούγομαι.μαθαίνω να επιλέγω το ερωτικό και όχι το ερωτεύσιμο.μαθαίνω αυτό...όχι το άλλο.

η αρχή του κύκλου μου λοιπόν είναι η αρχή μιας νέας καταστασής στη ζωή μου.είναι μία μικρή "πρόβα" της μετενσάρκωσης, μετεμψύχωσης ή όπως αλλιώς το λένε.έτσι το βλέπω εγώ.παρόλο που κουβαλάω μαζί μου όλες τις αναμνήσεις από τον προηγούμενό μου κύκλο μπορώ να ξεκινήσω τον καινούργιο μου ως ένα τελείως διαφορετικό άτομο.με διαφορετικά πιστεύω, συνήθειες, αντιλήψεις, αξίες...αρκέι να μην χάνω κομμάτια μου.να μην ξεχνάω ποιός είμαι.να μην αφήνω μικρές ιδέες του εαυτού μου σε κάθε κύκλο που περνάω.γιατί έτσι...θα φτάσω στο τέλος σ'έναν καλοσχεδιασμένο κύκλο και εγώ δεν θα'μαι παρά το ημικύκλιό του...

και δεν αξίζει να κάνεις το ημικύκλιο συνέχεια ενώ ξέρεις ότι μπορείς να γίνεις κύκλος.

απουσία...

2007-10-30T09:38:00.000-07:00

...για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου νόμιζε πως δεν συνέβαινε...

πως δεν τον είχε απέναντι της...

πως δεν της είπε "σ'αγαπάω"...

ένιωσε σαν να ήταν μία "άλλη" που έβλεπε τη σκηνή...

και τότε συνειδητοποίησε ότι όντως τόσο καιρό ζεί από και στην απουσία του...

ζεί μάζι του χωρίς να το καταλαβαίνει...

και δυστυχώς χωρίς να το καταλαβαίνει και εκείνος...

και ήρθε η πρώτη στιγμή στη ζωή της που έπρεπε να αποφασίσει...

να απαρνηθεί αυτό το κομματάκι του εαυτού της που ούρλιαζε και να επιλέξει για πρωτη φορά αυτό που κάθεται ήσυχο στη γωνία...απαθές...

γιατί αυτό δεν ποναέι τόσο...

ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει...

και καθώς τον κοιτάει που φεύγει νιώθει την αλμύρα από τα χείλια του στα δικά της...

και ξέρει πως θα το μετανιώσει...

αλλά τον αφήνει να φύγει και καταπνίγει ακόμα πιο βαθιά τα ουρλιαχτά...

και μένει μόνη της...

με την απουσία του για μία ακόμα φορά...

και κοιτάει αυτό που γράφει στο τζάμι του καθρέφτη της...

...and as i walk the line you hold my hand...

αλλά το μόνο που νιώθει είναι αυτή τη καταραμένη απουσία...

τώρα πια έχει χαθεί κάθε ίχνος ουρλιαχτού...

το ξέρει...

το νιώθεις κι εσύ;

2007-09-19T05:14:00.000-07:00

ένιωσες και εσύ το ταρακούνημα όταν πέρασε από μπροστά σου;

ήταν όπως την φανταζόσουν;

ψηλή,δυναμική,ελεύθερη....όπως εσύ;

και τι της είπες;

εγώ δεν ήξερα τι να πω.....

και έφυγε.......

ενώ είχα τόσα πολλά να της πω....

αλήθεια.......

να....ήθελα να μάθω.....πού πάει όταν πέφτει ο ήλιος.....

και ποιοί της κάνουν συντροφιά....

και γιατί φέρεται περίεργα κάποιες φορες....

και γιατί σ'αγαπάω τόσο πολύ....

αλλά δεν πρόλαβα...!

και έφυγε....

θα έρθει ξανά άραγε....;

δεν ξέρεις ε....;

εσύ τι της είπες.....;

την ρώτησες για την ομορφιά σου;

για τα μεγαλεια σου;

και τι είπε;

τα ήξερε ε;

της είπες πόσο σ'αγαπάω;

και για τότε που καθήσαμε αγκαλιά όλη νυχτα και χαζεύαμε τ'αστέρια;

α....όχι ε....;

κάλα...δεν θα είχε χρόνο....

εχεί τόσες δουλειές ε...;

καλά......

έλα να κοιμηθούμε....

όχι....;φεύγεις.....;

θα ξανάρθεις....;

καλά.....

καληνύχτα..................

όχι ακόμα...

2007-08-17T14:34:00.000-07:00

Σήμερα κάθησα το απογευματάκι καθώς έδυε ο ήλιος στη ταράτσα...προσπαθούσε το μάτι μου απεγνωσμένα να δεί πιό πέρα από τους ηλιακούς θερμοσίφωνες αλλά έβλεπε κι άλλους...οπότε όπως πάντα κοίταξα πάνω...και τον είδα...εκεί...μεγαλόπρεπο,απέραντο...μ' ένα υπέροχο γαλάζιο χρώμα...πάντα εκεί.αγέρωχος και ακούραστος από το πέρασμα του χρόνου.να αγκαλιάζει στοργικά τον ήλιο που σιγά σιγά κατέβαινε όλο και πιό κάτω και τα λιγοστά σύννεφα που ταξίδευαν αμέριμνα...και για πολλοστή φορά έμεινα να τον κοιτάζω...εγώ τόσο μικρή και εκείνος τόσο μα τόσο μεγάλος...σκέφτηκα...άραγε να μπορώ και εγώ να αγκαλιάσω κάποιον έτσι;και να αφήσω κι άλλους, όπως ακριβώς τα σύννεφα, να περπατάνε κοντά μου...; αλλά εκείνα είναι περαστικά, σκέφτηκα, και δεν το θέλω αυτό...αλλά τον "ήλιο" τον χρειάζομαι... να με ζεσταίνει με ένα του βλέμμα...ωραία που είναι οταν με κοιτάει...τόσο που δεν μπορώ να στρέψω το βλέμμα μου αλλού.

...και αργά και σταθέρα η φωτεινή μορφή του χάθηκε πίσω από τις πολυκατοικίες...αλλά δεν στεναχωριέμαι γιατί ξέρω πως θα ξανάρθει να με βρεί...αύριο πάλι...έχει κι άλλες δουλειές το καταλαβαίνω...στέλνει άλλον στη θέση του να με παρηγορήσει...αυτή τη στιγμή αχνοφαίνεται η σκιά του αλλά ξέρω πως όταν και η τελευταία αχτίδα σβηστεί η σκιά αυτή θα γίνει ένα υπέροχο καλοσχηματισμένο φεγγάρι που θα με χαιδέψει για καληνύχτα. δεν ξέρω γιατί αλλά μαζί του δεν νιώθω τόσο μικρή όπως με τον ήλιο... δεν ξέρω γιατι νιώθω μία περισσότερη οικειότητα...ίσως επειδή εκείνο μ' έχει δεί περισσότερες φορές να κλαίω....του λέω τα παράπονα μου και παρηγοριέμαι...ίσως γιατί ,λόγω του λιγοστού φωτός του, κρύβει κάποια πράγματα που δεν θέλω να δω...αντίθετα με τον ήλιο...εκείνον δεν τον νοιάζει...πιστεύει ότι πρέπει να μεγαλώσω...αλλά δεν θέλω ακόμα...

δεν είμαι έτοιμη...

όχι ακόμα...

σε λίγο...

περίμενε...

Θέλω να μου χαρίσεις κάτι....

2007-08-05T10:42:00.000-07:00

~Θέλω να μου χαρίσεις κατι ~Ο,τι θες
~Ο,τι θέλω;Τ'ορκίζεσαι; ~Στ'ορκίζομαι
~Είναι δύσκολο ~Δεν πειράζει
~Είναι ακριβό ~Δεν με νοιάζει
~Είναι σπάνιο ~Τόσο το καλύτερο
~Είναι επικίνδυνο ~Δεν φοβάμαι
~Μπορέι να καείς άμα το πιάσεις ~Θα γίνω νερό να σβήσω τη φωτιά
~Μπορεί να σου γλιστρήσει απ'τα χέρια και να φύγει ~Θα το ξαναπιάσω
~Μπορεί να πάει πολύ μακριά ~Θα το κυνηγήσω
~Μπορεί να χαθεί στον ουρανό ~Θα γίνω πουλί να το ψάξω
~Μπορεί να βυθιστεί στη θάλασσα ~Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω
~Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι ~Θα περιμένω τα χαράματα
~Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε ~Θα φέρω τ'άστρα να φωτίσουν πιό νωρίς
~Είναι τόσο μικρό, δεν θα μπορέσεις να το πιάσεις ~Θα ζητήσω από ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει
~Κι αν είναι μεγάλο σαν σπίτι; ~Θα φέρω γερανό
~Κι αν είναι μεγάλο σαν βουνό; ~Θα φέρω ένα γερανό πιό μεγαλο από βουνό
~Υπάρχει; ~Θα τον φτιάξω
~Που ξέρεις να φτιάχνεις γερανους; ~Δεν ξέρω
~Τότε; ~Τότε θα μάθω
~Από πού; ~Από τα βιβλία
~Κι αν δεν το λένε τα βιβλία; ~Θα βρω τον γέροντα που φτιάχνει γερανούς
~Κι αν έχει πεθάνει; ~Θα βρω τον άλλο γέροντα
~Ποιόν άλλο γέροντα; ~Αυτόν που ξέρει όλα τα βότανα
~Όλα τα βότανα; ~Όλα τα χόρτα και τα μικρά άνθη του αγρού.Ξέρει τι μάγια κρύβουν
~Και πώς θα φέρει εκείνος το βουνό; ~Όχι εκείνος ,εγώ.Θα μου δώσει βότανα να πιά, να γίνω τόσο δυνατός που θα μπορέσω να το σηκώσω το βουνό
~Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά; ~Πάντα
~Τώρα ~Τώρα. Έλα, τί θέλεις;
~Θέλω να μου χαρίσεις κάτι ~Ό,τι θέλεις
~Ό,τι ό,τι θέλω, τ'ορκίζεσαι; ~Στ'ορκίζομαι
~Θέλω, θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά ~Να το φτιάξουμε
~Με τί; ~Με τι θέλεις:
~Δεν ξέρω ~Να το φτιάξουμε με ξύλο καρυδιάς και χρυσά καρφια
~Όχι, όχι δεν είναι έτσι ~Να το φτιάξουμε με πούπουλα κ ψίχουλα με σταγόνες και γαργαλήματα και να του βάλουμε ένα κλειδί να το κουρδίζεις
~Όχι, όχι δεν θέλω κλειδί ~Γιατι;
~Μπορεί να το χάσω ~Θα στο κρεμάσω στο λαιμό
~Μπορεί να χαθω και εγώ ~Θ'έρθω να σε βρώ
~Κι αν δεν μπορείς να με βρείς; ~Θα μπορέσω
~Κι αν είναι σκοτάδι; ~Θ'ανάψω κερί
~Κι αν λιώσει το κερί; ~Ως τότε θα σ' έχω βρεί
~Κι αν όχι; ~Θα ψάχνω ώσπου να σε βρώ
~Πόσο θα ψάχνεις; ~ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
~Τι θα πεί γιά πάντα; ~ότι Σ'ΑΓΑΠΑΩ
~Κι εγώ τι θα κάνω ώσπου να με βρείς; ~Μπορείς να κοιμηθείς
~Πού; ~Κάτω από μία μυρσινιά
~Πού έχει μυρσινιές; ~Παντού
~Έχει και λιοντάρια παντού; ~Όχι
~Πού έχει λιοντάρια; ~Στην ζούγκλα
~Είναι κοντά η ζούγκλα; ~Πολύ μακριά.Στην άλλη άκρη του κόσμου
~Δεν μπορούν να έρθουν εδώ ποτέ; ~Ποτέ
~Τ' ορκίζεσαι; ~Στ' ορκίζομαι
~Ξέχασα τι θα πεί γιά πάντα ~Θα πεί ότι σ'αγαπώ
~Πόσο; ~Ως τον ουρανό
~Ναι; ~Ναι
~Να κοιμηθώ τώρα; ~Ναι
~Θα με πάρεις αγκαλιά ~Ναι
~Θέλω να μού χαρίσεις κάτι ~Ό,τι θέλεις
~Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι; ~Ναι

Ανθή Δοξιάδη-Τρίπ

{αυτός ο μικρός αλλά γεμάτος νόημα διάλογος με εκφράζει πιστέυω απόλυτα...από τη πρωτη στιγμή που τον διάβασα τότε στο δημοτικό...}

μαμα...ποιοι ειναι ολοι αυτοι...?

2007-08-04T06:54:00.000-07:00

γυρισα χθες απο ενα νησακι...απο τα πολλα που εχουμε.ηταν τοσο μα τοσο ωραια...καθε μερα ανεβαινα στη ταρατσα τη στιγμη που εδυε ο ηλιος κ τον εβλεπα να χανεται πισω απο τα βουνα με τη διαχρονικη φωνη της χαρουλας να μου χαιδευει τα αυτια...και παντα δακρυζα...καθε μερα εκεινη την ωρα δακρυζα.απο τη τοση ομορφια.και στεναχωριομουν...που το εβλεπα μονο εγω.που ημουν τοσο τυχερη και το εβλεπα.που το ενιωθα...ηθελα να το βγαλω φωτογραφια,να το απαθανατισω...να το δουν και οι αλλοι.αλλα ηταν αδυνατο...ηταν τοσο ομορφο.δεν το πιστευα καποιες φορες.
και τωρα γυρισα.και τι βλεπω...?τιποτα.δεν μπορω να δω τον ηλιο πια...οχι οπως πριν.ειναι ολα τοσο μεγαλα.μ'εμποδιζουν.ειμαι τοσο μικρη.και ολοι αυτοι γυρω μου...ποιοι ειναι?γιατι περπατανε σκυφτοι?αποφευγουν τα βλεμματα των αλλων...και προσπαθω να τους κοιταξω.αλλα κοιτανε αλλου...ποιοι ειναι ολοι αυτοι μαμα...?δεν θελω να περπαταω κοντα τους...με τρομαζουν.θελω να κοιταω πανω.να δω τι δεν κοιτανε εκεινοι.τι τους φοβιζει τοσο.και οταν κοιταω...βλεπω τον ηλιο.τον ουρανο.τα συννεφα.τοσο ωραια.μα πως χανουν τοση ομορφια...?θελω να τους σκουντησω...να τους δειξω πανω.να δουν κι εκεινοι.κ ειμαι σιγουρη οτι δεν θα ξανακοιταξουν κατω...δεν θα μπορουν.